Menu
Filter
  • NKvB met Isolatie in Lola Lik

     Op vrijdag 23 juni 2017 vond om 17.00 uur de opening plaats van Isolatie een pop-upexpositie van de NKvB in de voormalige Bijlmerbajes aan de Wenckebachweg 48 in Amsterdam. Negen installaties in cellen van de Kringleden Gonda van der Zwaag, Linda Verkaaik, Godelieve Smulders, Dick Simonis, Kaat Schulte, Raymond Hirs, Caroline Diepstraten met toegevoegde deelnemers Imke Beek en gast Mieke Vasse.Wat: Pop-uptentoonstelling georganiseerd door de Nederlandse Kring van BeeldhouwersWaar: Voormalige Bijlmerbajes, Wenckebachweg 48 in AmsterdamExpositieperiode: 24 juni tot en met 2 juli 2017, dagelijks van 12.00 uur tot 17.00 uurOpening: vrijdag 23 juni 2017 om 17.00 uurFinissage: zondag 2 juli 15.00 uurBezoek op afspraak tijdens de werkperiode is mogelijk op werkdagen vanaf 16 juni 2017. Fisheyefoto's (Dick Simonis) van links naar rechts/boven naar beneden: Caroline Diepstraten, Godelieve Smulders, Gonda van der Zwaag, Imke Beek, Kaat Schulte, lind Verkaaik, Mieke Vasse, Titus Hirs en Dick Simonis.  
  • NKvB op Kasteel Sypesteyn

    Onder de titel Gebakken Beelden exposeert de Nederlandse Kring van Beeldhouwers op Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht. U bent van harte uitgenodigd op de opening van deze expositie op 18 juni 2017 om 14.00 uur. Alle keramische werken zijn dan nog te zien tot en met 29 oktober 2017.Deelnemers zijn de Kringleden Imke Beek, Riëlle Beekmans, Annemie Bogaerts, Marieke Geerlings, Irma Horstman, Anki van de Kamp, Marja Kennis, Marian Meerbeek, Hanna Mobach, Mai Movrin, Karen Santen, Rita van der Vegt, Mélanie de Vroom en Gonda van der Zwaag. www.sypesteyn.nlLees ook het artikel in Beelden magazine: Gebakken Beelden op Sypesteyn
  • Zeeuwse klei

    In Zeeland is expositie ‘Kunstschouw’ te zien van 17 tot 25 juni. Deelnemende kringleden zijn Linda Verkaaik, Gonda van der Zwaag en Thea van Vliet. Kringlid Thea van Vliet exposeert dan in Ellemeet bij galerie Sil van Mil. Op 8 juni is ze gestart met het maken van een beeld van Zeeuwse klei, waar indrukken en afdrukken van Zeeland in worden verwerkt.  Dit beeld wordt op 23 juni gestookt in een oven tevens gebouwd van Zeeuwse klei. www.kunstschouw.nl Galerie Sil van Mil Molweg 2a, 4323 LK Ellemeet
  • Ontmoeten

      In de openbare ruimten van morgen   In de tentoonstelling ONTMOETEN schetsen kunstenaars, ruimtelijke professionals (architecten/ stedenbouwkundigen), sociaal veranderkundigen en middelbare scholieren hun visie op het ontmoeten in de openbare ruimte van morgen. De deelnemers, waaronder de kringleden Marus van der Made, Marian Meerbeek en Badriah Suzanna Hamelink, reageren daarmee op de onderzoeksvraag: Als we toch de Nederlandse ruimte aan het verbouwen zijn, hoe zou de openbare ruimte van morgen meer een plek van ontmoeten kunnen worden? Welke interventies zijn mogelijk om het samenleven in stad en land te ondersteunen?         Voor deze tentoonstelling heeft kringlid Marus van der Made een WATERPAVILJOEN ontworpen. Zijn project heeft 3 belangrijke onderdelen: Een paviljoen op het water, voor een ontmoeting met jezelf of met een ander. Beeldende kunst, in de vorm van een hangende glazen piramide met een opening aan de onderzijde, waardoor je de magie van vallende regen, hagel en sneeuw droog kunt beleven. Water, met de rust die daarvan uitgaat en een onderliggend waterdepot voor opslag.   De tentoonstelling wordt 17 juni om 17.00 uur geopend door wethouder Boudewijn Revis, verantwoordelijk voor onder meer de buitenruimte in Den Haag.   Pulchri Studio Lange Voorhout 15 Den Haag, Mesdagzaal, Hardenbergzaal en de Weissenbruchzaal, 17 juni t/m 9 juli 2017   Op 22 juni om 20.00 uur is er in de Mesdagzaal een "in gesprek met...."  
  • Solo in Het Depot

    Beeldengalerij Het Depot organiseert voor de tweede maal een solotentoonstelling van kringlid Marti de Greef, mede naar aanleiding van zijn vijfenzestigste verjaardag.   Rode draad in het oeuvre van Marti de Greef is de sterk fysieke aanwezigheid en aantrekkingskracht van zijn sculpturen. Ook al zijn de sculpturen in de loop der jaren steeds abstracter geworden, het spel met vormverhoudingen en volume leidt nooit tot vervreemding van de bron en de oorsprong: het lichaam. De eerder verschenen brochure en monografie van Marti de Greef zijn verkrijgbaar in de winkel van Het Depot en in Villa Hinkeloord.   De tentoonstelling is te zien tot en met 28 januari 2018.   Arboretumlaan 4, 6703 BD Wageningen
  • Kunst op Stapel

    De Kunststichting Boxtel heeft van 4 juni tot 24 september 2017 wederom een beeldende kunsttentoonstelling georganiseerd in het eeuwenoude kasteelpark Stapelen te Boxtel. Het thema is Verbinden – Natuur – Water – Religie.   Door een vakjury zijn 16 kunstenaars, afkomstig uit geheel Nederland, uitgenodigd hun ruimtelijk werk te exposeren in dit prachtige park.   Met werk van kringleden Mieke van den Hoeven, Niels Lous, Linda Verkaaik, Henk van Bennekum, Fredy E. Wubben   Locatie: Kasteel Stapelen Stapelen 1 5281 EH Boxtel   Openingstijden van het park Dagelijks van 11.00 uur tot zonsondergang Toegang gratis   kunstopstapel.nl      
  • Duckstad

    Kunst aan de Maas nodigde voor deze vijfde editie kunstenaars Ninette Koning (kringlid), Simon Niks en Weerthof & Pagee uit nieuw werk te maken, geïnspireerd op het landschap en de verhalen uit het gebied. Ninette Koning ontwierp DUCKSTAD in de gracht van kasteel Oijen.   De buitenexpositie duurt t/m 24 september 2017.   Bierbrouwerij, Oijense Bovendijk 61, Oijen www.kunstaandemaas.nl
  • Encounters

    Encounters /
Ontmoetingen. Over
kunst en emotie
 Kringlid Karen Santen draagt bij aan deze tentoonstelling met het beeld "hartstocht”. Nog te zien tot en met zondag 20 augustus 2017 van 10:00 tot 17:30.   Grote kunst heeft geen uitleg nodig om mensen te raken. Sommige kunstwerken laten de bezoeker beduusd achter, laten hem met een andere blik kijken. Over die universele ervaring die kunst teweegbrengt, gaat de expo 'Encounters / Ontmoetingen. Over kunst en emoties'. Dansers in de expo vormen gevoelsgidsen voor de toeschouwer en versterken de totaalervaring. Het MAS en het Koninklijke Museum voor Schone Kunsten Antwerpen werken samen voor deze vernieuwende expo.   MAS, 9 Beaufort, Hanzestedenplaats 1, 2000 Antwerpen.   Lees meer over de expo 'Encounters/Ontmoetingen'   http://www.mas.be/nl/encounters  
  • Labyrinth

      Op zaterdag 17 juni vindt op het Stadsplein een uniek evenement plaats. Onder leiding van Kringlid Stephanie Rhode kan jong en oud meewerken aan een tijdelijk kunstwerk. Met het de creatie van het kunstwerk viert Amstelveen de jubilea van de stedenbanden met Berlijn Tempelhof-Schöneberg (Duitsland) en Villa El Salvador (Peru). Over het kunstwerk Stephanie Rhode: “We maken de vorm van zeven huizen die met elkaar een labyrint vormen, waar mensen vervolgens doorheen kunnen lopen. Bloemen en planten geven een kleurrijk patroon aan het labyrint. Centraal staat een huis dat gevuld wordt met rozenblaadjes. Daarnaast zal er een lichtpatroon worden gecreëerd dat de duur van stedenband weerspiegelt. Het idee achter het labyrint is om samen de weg te maken, ervaringen, cultuur en plezier met elkaar te delen en daarmee elkaar beter te begrijpen.”   Meer informatie op mensen maken amstelveenIn de Keizer Karel galeriepassage onder de A9 (bij het Cobramuseum) is een overzicht te zien van de installaties van Stephanie Rhode: ‘ Het huis door de tijd’.  
  • New Town met Kim Wawer

    New Town, Graduation Exhibition Studio for Immediate Spaces, Sandberg Instituut Opening reception: Wed 14 June 2017, 17–22hExhibition open: Thurs 15 – Sun 18 June, 14–20h Location: Station Noord, Nieuwe Leeuwarderweg, Amsterdam-Noord The unwritten laws of urban planning predict that a metro station is never misplaced and will always become a centre, regardless of its location. Unlike train stations metro stops have the ability to create social space around infrastructure. In New Town, that notion becomes a metaphor to address urban expansion, dwelling in transition and the artificiality of constructed space. Taking place in a completed yet vacant metro station in Amsterdam’s Noord/Zuidlijn, the space hosts the projects of 13 artists, architects and designers. New Town explores the potentiality of space. Whether physical or virtual, New Town is a site for prospects with regard to space. Exploring such topics as identity and space, the works in this exhibition depart from cultural, personal and historical accounts, oftentimes bordering between fact, fiction and constructed realities. New Town is the 2017 graduation exhibition of Studio for Immediate Spaces and will be accompanied by performances, gastronomy and events. With: Nadjim Bigou, Hein van Duppen, Arie de Fijter, Carolin Gießner, Eva Hoonhout, Shih-Hui Hung, Lily Lanfermeijer, Monica Mays, Aaro Murphy, Zsófia Szőke, member of the NKvB Kim Wawer, Neeltje ten Westenend, Kristoffer Zeiner. New Town is curated by: Bas Hendrikx
  • Tjipke Visser, een observatie van zijn werk

    Tjipke Visser (1876 - 1955) werd in 1918 de eerste voorzitter van de Nederlandse Kring van Beeldhouwers. Met het jubileumjaar in aantocht werd het hoog tijd voor aandacht voor een van de eerste NKvB-ers. Harmen Tilstra werd geraakt door Tjipke's werk en schreef een observatie van zijn kerkbeelden in Workum.Mystiek in eikenhoutTekst Harmen TilstraFoto's Karin ReefDe Sint Gertrudiskerk oogt zo kolossaal dat heel Workum met al zijn straten, huizen, winkels, jachthavens, het hele Jopie Huisman-museum en de complete zuivelfabriek er in zou kunnen verdwijnen. Met mijn volle gewicht trek ik de loodzware deur open en stap het duister in. Even later blijkt dat ik onder het eeuwenoude orgel, rijk versierd met houtsnijwerk, ben doorgelopen. De ruimte hier is een universum. Het blauw van het plafond raakt aan het blauw van de hemel. Overweldigd door de ruimte waarin het gonst van verhalen die er rondspoken, loop ik over zwarte zerken het middenpad af. Verderop aan weerskanten langs de hoge muren zijn acht doodsbaren uit vroeger eeuwen tentoongesteld. Gildes van boeren, schippers, apothekers en chirurgijns, smeden en timmerlui waren elk in het bezit van hun eigen baar, waarop een overleden vakgenoot naar het graf werd gedragen. De gildebaren zijn beschilderd met voorstellingen van de bijbehorende ambachten en met doodssymbolen als zandloper, klok, doodskop en skelet met zeis. De ‘blinde baar’ werd gebruikt voor zelfmoordenaars, misdadigers en anonieme drenkelingen. Zelfs een baar voor schipperskinderen is bewaard gebleven. Rangen en standen rondom de dood, memento mori in afbeeldingen die bij die rangen en standen passen, merkwaardig, waarom zou je...? Op de zijleuningen van de kerkbanken zijn panelen aangebracht met schitterend snijwerk: geplooide stof van hout met vaak kopjes van mannen, van vrouwen en zelfs van een nar erboven. Ook de preekstoel is rijk versierd met houtsnijwerk. Je staat versteld van de Bijbelse voorstellingen: een verlamde is genezen, Petrus gevangen genomen, Lazarus opgewekt uit de dood, en zo verder. Hoe kunnen mensenhanden het maken, denk je, maar je wordt er niet warm of koud van... Bij het doopvont blijf ik als vanzelf stilstaan. Achtkantig zachtgrijs kalksteen. Op de zijkanten vier Bijbelse reliëfs: Johannes met staf en kemelsharen mantel doopt Jezus, de duif daalt rechtstreeks uit de hemel neer. Filippus doopt de eunuch, beheerder van de schatkist van de Ethiopische koningin, van tussen zijn oogkleppen kijkt het paard voor de wagen belangstellend toe. De predikant doopt boven net zo’n achtkantig doopvont op net zo’n sokkel een door de vader gedragen baby, de moeder in Friese klederdracht houdt haar handen voor haar borst. En een duif brengt Noach zijn olijftak; het alles verwoestende water is aan het zakken. Het zijn vier tedere taferelen: gewone mensen in lange gewaden verrichten of ondergaan liefdevolle handelingen. In het ondiepe bassin van het doopvont is rondom een handtekening gezet. In deftig Latijn staat er dat Tjipke Visser dit heeft gebeeldhouwd in het jaar 1943. Omdat een kerk geen museum is, durf ik het doopvont wel aan te raken. Mijn vingertoppen dwalen over het paard, over de duif, over de letters in het bassin. De steen voelt wonderlijk zacht. Maar daar blijft het niet bij. Door de openstaande hekken treed ik het koor van de kerk binnen. Er ligt een groen tapijt, vermoedelijk over grafzerken. In de rugleuning van de grote houten predikantenstoel achter de tafel met de eeuwenoude Bijbel, heeft diezelfde Tjipke Visser in reliëf een drieluik gesneden: in het middelste luik biedt de oude priester Melchisedek, lang haar, een lange baard, in lang priesterlijk gewaad, aan Abraham, die doet denken aan myn Pake út Ferwâlde, een beker wijn en een brood aan. In de luikjes aan weerskanten zijn korenschoven en druivenranken gebeiteld. Ongetwijfeld een verwijzing naar het laatste Avondmaal van Jezus met zijn discipelen. En dan. Op de achterkant van de houten lessenaar heeft Visser een vogel gesneden. Nee, niet zo’n alles verscheurende adelaar, zoals te doen gebruikelijk, maar de onbeholpen aalscholver, die als geen andere vogel aarzelt bij het kiezen van de juiste koers, de juiste hoogte en de juiste plek om te landen. De in alle eenvoud gestileerde vleugels en zijn staart houdt hij uitgespreid om ze te laten drogen in de zon. En er is meer. Rondom in het koor staat een dubbele rij banken. Achter die banken een luifel. In de ronding van achterwand en luifel hangen op regelmatige afstand van elkaar vijfentwintig engelen. Ik zie Tjipke Visser voor me: leren schort, blokje eikenhout in de schoot, messen, beitels en gutsen onder handbereik: ‘Nu heb ik wel weer eens zin in een engel.’ De een houdt een harpje tegen de schouder, bij een ander ligt een gitaar op schoot, een derde blaast op een schalmei. Allemaal met neergeslagen of gesloten ogen. Sommige leggen hun handen tegen elkaar voor de borst, anderen vouwen ze voor zich in de schoot. Wie zou er niet door zo’n leger van engelen omringd willen worden. Maar het mooiste komt nog. Voor de voorste bank staat rondom een balustrade. Om de paar meter staan vijftien, zo’n twintig centimeter hoge, houten beeldjes. Ze  zijn in de reusachtige kerk aandoenlijk klein, maar onweerstaanbaar aanwezig. Mannen en vrouwen, diep in gebed verzonken. De vrouwen knielen op een kussen, zitten op beide hakken of op een knie. Net als de engelen met gesloten ogen. Hun ruwe handen zijn gevouwen voor hun buik of liggen tegen elkaar onder het hoofd. Sommige houden hun hoofd fier rechtop, anderen devoot gebogen. Ze zijn gekleed in wijde rok en nauw sluitend jak. De drie mannen zitten ook op één knie, wijde broek, nauwsluitend jasje, handen voor de borst met daarin de pet waarachter het gezicht verdwijnt. De meest ontroerende vrouwen zijn niet veel groter dan mijn gebalde vuist.  Ineengedoken zitten ze op één knie. De handen op de opgetrokken knie, het hoofd op de handen, de rug gekromd. Ze worstelen met verdriet, met zichzelf, met barre omstandigheden, met God. De rechterzijkant is amper uitgewerkt, alsof Visser ze niet verder wilde bewerken, niet wilde storen. Twaalf vrouwen, drie mannen diep in gebed verzonken, intens verbonden met iets of met iemand. Zonder een spoor van twijfel, zonder welke rationele bedenking ook, intiem met degene aan wie ze zich hebben toevertrouwd. Mijn hand vouwt zich om een van de worstelende vrouwen. Vertederd kijk ik naar haar overgave, haar devotie, haar intense intimiteit.   Tjipke Visser is in 1876 in Workum geboren, heeft in Amsterdam een opleiding tot tekenleraar doorlopen en is eerst als tekenmeester in Volendam, daarna in Bergen, Noord-Holland gaan wonen. Daar heeft hij de rest van zijn leven gewoond en gewerkt. In Volendam is hij met beeldhouwen begonnen: Volendammers in hun kostuum, maar ook een meisjeskopje. Vooral in hout, maar later ook in steen en brons. De liefdevolle eenvoud en de stilering van zijn modellen doen me denken aan het werk van Jan Mankes, in de verte ook aan dat van Käte Kollwitz. Visser heeft tijdens zijn leven geëxposeerd in het Stedelijk Museum in Amsterdam, dat werk van hem in bezit heeft. Net als het Gemeentemuseum in Den Haag en Museum Boymans van Beuningen in Rotterdam. Na de Eerste Wereldoorlog nam hij het initiatief tot de ‘Nederlandse Kring van Beeldhouwers’, een vereniging die nog steeds functioneert. Tijdens de oprichtingsvergadering werd hij tot eerste voorzitter van de Kring gekozen. In 1942 vroeg de kerkvoogdij van de Sint Gertrudiskerk vanwege een geplande restauratie hem het doopvont, de stoel, de lessenaar en verschillende beelden vorm te geven. De contracten werden getekend en de opdracht uitgevoerd. In de jaren vijftig vond de restauratie plaats.  Pas in 1992 werden de al lang vervaardigde engelen aangebracht in de achterwand. In 1955 is zijn as bijgezet in het familiegraf naast de Sint Gertrudiskerk. In het Museum Warkums Erfskip (alleen geopend in de zomer) zijn een aantal beelden, schilderijen en houtsnedes te zien. Eind 2016 tot begin 2017 is in het Gemeentemuseum in Den Haag tijdens de overzichtstentoonstelling VAN RODIN TOT BOURGEOIS: SCULPTUUR IN DE 20STE EEUW, naast het werk van o.a. Rodin, Giacometti, Moore en Brancusi, Tjipke Vissers levensgrote bronzen ‘Pandora’ te zien. De Sint Gertrudiskerk is voor bezichtiging geopend van mei tot en met september van 11.00 uur tot 17.00 uur. Zijn werk in deze kerk alleen al doet verlangen naar een mooie museale overzichtstentoonstelling van zijn prachtige beeldhouwwerk.   Literatuur: ‘De Sint Gertrudiskerk in Workum’Regnerus Steensma, 2010, uitgeverij Bornmeer ‘Tjipke Visser, Marijcke Visser’Herman Martin, 1958, uitgeverij Laverman   ‘Tjipke Visser beeldhouwwerk 1902-1936'Een eigen uitgave van Visser: ‘35 afbeeldingen naar zijn werk’   Harmen Tilstra